Bibliografia de Mariasun Landa

[Castellano] - [Euskera] - [English]

Busca aquí el título

Euskera - Euskera - Basque

Amets uhinak - Amets uhinak 1982

Kaskarintxo - Kaskarintxo 1982

Título publicación:		Kaskarintxo
Título original:		Kaskarintxo
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Jesus Lucas
Traductor/a:
Editorial:		Elkar
Colección:		Perkax, 2 Miru, 27
Año 1ª edición:		1982
Núm Pág:		58 or. 21 zm.
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:
Resumen:		Bazen Kaskarintxo izeneko neskatila bakarti samar bat. Eta Nikaxio izeneko gizontxo gizentxo baten lagun egin zen parkean. Oso ondo konpontzen ziren biak. Baina igande goiz batean, haize bolada beldurgarri baten ondorioz, abentura harrigarri batean murgilduko da Kaskarintxo. Afrikaraino eramango du abentura honek eta gero... 8 argitalpen 1998 arte Herri txiki bat zen. Beste herri txiki asko bezalakoxea: enparantza, kioskoa, eliza... parke txiki bat ere bazuen herri hark. Herri hartako haurrak ere beste herri askotako haurrak bezalaxe bizi ziren: eskolara joan, jolas egin, telebista ikusi, igandetan goxokiak erosi... Hondartzarik ez zeukan herri hark eta jendea ibaian bainatzen zen. Igandetan, batzu mendira joaten ziren, beste batzu gurasoen baserrira, autoa zeukatenak hiriburura eta askok hamabiak arte lo egiten zuten. Ba, herri txiki hartan neskatila bat bizi zen. Ez zen ibaira igerira joaten, mendira ere oso gutxitan... bakarti samarra zen. Igandero parkera joaten zen bakar-bakarrik. Tximeletak lorategi batetan bezain alai ibiltzen zen puntarik punta, txokorik txoko. Egarritzen zenean, parkearen erdian zegoen iturritik ur freskoa edaten zuen eta ukalondoz lehortzen zuen aurpegia. Jendeak, neskatilatxo hura bakarrik ikustean, galdurik zebilela pentsatzen zuen. Inoiz norbaitek galdetu ere egin zion ea noren bila zebilen. Eta neskatilak, harriturik, erantzun zion: —Eee? —Ez... bakarrik ikusten zaitut eta norbaiten bila ibiliko zarela iruditu zait. Besaburuak gora jasoz harridurazko keinu bat eginez aurrera jarraitu zuen emakume berritsu hari kasorik egin gabe. Zergatik ez ote zion jendeak pakean uzten bakarrik ibili arren alai bezain libre sentitzen zen neskatila musugorritxo hari?

Elisabete lehoi domatzailea - Elisabete lehoi domatzailea 1983

Título publicación:		Elisabete lehoi domatzailea
Título original:		Elisabete lehoi domatzailea
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Ramon Agirre
Traductor/a:
Editorial:		Elkar
Colección:		Perkax 3
Año 1ª edición:		1983
Núm Pág:		57 or. 21 zm.
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:
Resumen:		2 argitalpen 1984 arte La siguiente edición, ilustrada por Jon Zabaleta, 5 argitalpen 1997 arte San Joan bezpera zen. Gurasoak afaltzera joan ziren, eta Elisabete bakarrik utzi zuten etxean. Hark askoz nahiago zuen San Joan bezperako festara lagunekin joan, baina gurasoek ez zioten utzi. Batere uste gabe, ordea, gau hartan Elisabetek abentura bat zeukan zain; abentura zirraragarria, hunkigarria eta arriskutsu samarra ere bai. Protagonistak berak kontatzen digu liburu polit honetan. —Eli! Ahots zakar hark asaldatu ninduen. Koskandi, begi bat zabaldurik, ezker-eskubi begiratuz, beldurrez egongo balitz bezala, hasi zitzaidan marmarka: —Aldegin al du lehoitzar horrek? Isildu al da munduko eme saltserena, bazter nahastaileena? Eli, ez kasorik egin horri, ez diozu sinetsi behar nitaz esaten dizunik... Lo jarraitu behar dut, itxura egin bederen, bere orroeak ez entzutearren... Gertura zaitez, Totak adituko digu bestela eta... Koskandirengana zintzoki hurbildu nintzen. —Marisaltsera hori! Beti protestaka, beti orroeka eta gainera gezurti hutsa! Zu egon lasai, nik ahoa ongi zabalduko dut! Zu trankil egon zaitez! Ahoa zabal zabalik jarriko dizut, horixe baietz! Zu bezalako lau neskatila irensteko moduan... Nirekin ez duzu izango prolemarik. Beste lehoieme egoskor horrekin, berriz... Agindu, bai. Agindu egiten du, baina gero... ez du agindutakoa betetzen! Ez zaitez fida horrekin! Baina bapatean, Koskandi isildu egin zen, begiak itxi eta lo itxura egiten hasi. Orduan konturatu nintzen Tota berriro guregana zetorrela: —Elisabete, ez ezazu ezertxo sinets! Ziur asko ahoa ongi zabalduko dizula aginduko zizun, ezta? Beti berdin!... Eta ni, egoskorra, berritsu nazkagarria eta dominatzailea naizela esango zizun! Gezurti bat besterik ez da! Ez iezaiozu kasorik egin! Beti berdin egiten du. Badaezpadare, azukre koskor batzu eraman behar dituzu, hutsean ez bait du inoiz lanik egiten alfer honek! Jan eta lo, hori da horren lege bakarra! Hobe duzu ahoa zabaltzen duenean azukre koskor batzu ematea, bestela, ridikuloan utziko zaitu jendearen aurrean...

Joxepi dendaria - Joxepi dendaria 1983

Título publicación:		Joxepi dendaria
Título original:		Joxepi dendaria
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Victoria Santesmases
Traductor/a:
Editorial:		Elkar
Colección:		Txalupa 12
Año 1ª edición:		1983
Núm Pág:		32 or. : ir. ; 19 zm.
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:
Resumen:		3 argitalpen 2000 arte Laburpena: Baina denda hartan, erakusleihoan azaldu ezin diren zenbait gauza ere saltzen zen: kontsolamendua, barre algarak, aholkuak, sukaldaritzarako ideia berriak, berriketa alaiak, auzoko ixtorio zaharrak eta batez ere umore on eta goxoa. Hiri handiko kale baztertu hartan ez zegoen Joxepi maite ez zuen inor. Prentsako aipamenak: - Ana Urkiza, Egunkaria 2001ko martxoaren 24a, Begia gehigarrian. Joxepik, hiri handi bateko kale estu eta ilun batean, denda txiki eta zahar bat du. Bertan, gauza xumeak dauzka salgai, baina erosleak, eguneroko gauzez gain, kontsolamendua, barreak, aholkuak, istorio zaharrak eta sukaldeko errezetak erosten ditu bertan. Auzo guztiak du maite Joxepi. Erostetxe handiak agertzen direnean, ostera, auzokoek Joxepiren dendara joateari utzi egingo diote. Joxepik ez du jadanik ezertxo ere salduko. Denda itxi beharrean aurkituko du bere burua. Baina hori gertatu aurretik, Joxepik, trikimailuren bat asmatuko du, bere dendari berri usaina eman eta jendea berriro erakartzeko. Berrikuntza ez da etorriko prezioen jaitsierarekin, edo Joxepik betidanik eskaini izan duen irudimen eta maitasun aldetik baino. Joxepik, bere denda berreskuratzen du azkenean eta dendaririk onenaren plaka emango diote herriko agintariek. Amaierako egitura duen ipuin honek, lau azpisail edo lau denbora ezberdin dituela esan daiteke: lehenengoan, Joxepiren denda deskribatzen da; bigarrenean, erostetxe handien agerrera dator eta agerrera honek Joxepirengan duen eragina kontatzen da; hirugarrenean, Joxepik bere denda berritzeko hainbat gauza egiten ditu; eta laugarrenean, Joxepik bere bezeroak berreskuratzen ditu eta agintariek plaka ematen diote. ZURIA ETA BELTZA Kontrako ideietan eta epitetoetan oinarritzen du Mariasun Landak Joxepiren denda eta erostetxe handien arteko ezberdintasuna. Baina ezberdintasun oro, elementu objetiboetan oinarrituko da: erostetxe handietan salgaiak merkeago izatea, eraikin handiagoetan kokatua egotea, erostetxeak kale txiki, ilun eta baztertuetan ez egotea... Ipuinaren lehenengo bi barne ataletan denda mota bi hauen arteko ezberdintasunak azpimarratzeko dira. Eta azken bi atalak, kontrako ideietan oinarritzen dira Joxepiren denda erostetxe handien aldean zergatik den hobea azaltzeko. Kontrako ideia horiek adierazteko, elementu subjetibo-afektiboak erabiliko ditu: erostetxe handietan galduta sentitzen garela, kasurik ez digutela egiten, haurrak galtzen zaizkigula, erosle hutsak garela... Eta hementxe da maisu hain zuzen ere Mariasun Landa. Ikusten ez den aldea azaleratzen. Pertsonaia nagusia Joxepi bada ere, eroslearen presentzia oso garrantzitsua da ipuinean, eta lorezainaren alaba zein Niko loritoa, lehenik orainerako jauzia egiteko giltzarri izanen dira. Joxepi, lorezainaren alaba eta Niko lorito, mundu afektiboa ikusten lagunduko digutenak dira, eta agintariak nahiz kazetaria, ikuspegi objetibo edo hotz batetik abiatuko zaizkigunak. Espazioaren eta denboraren uztartze oso naturala egiten digu Landak honakoan: bi denbora nabari dira: lehena eta oraina. Eta denbora bi horiek bi espazioetan kokatzen: lehena, kale estu eta ilun bateko denda txiki eta zahar batean; bigarrena, hiri handietako eraikin handietan dauden erostetxe erraldoietan. Bi ezpazio horiek, bestalde, pertsonaien bereizketa dakarkigute: espazio txikia pertsonen espazioa da; handia, erosleena. Espazioa da ipuinari bere zentzu subjetiboa azpimarratzen lagunduko dion elementua, finean, zentzu humanoa emango diona ipuinari. MAISUAREN ESANAREN ZAIN Landak Joxepi dendaria ipuinean lantzen duen gai nagusia, inon saltzen ez den zerbait da: afektua. Auzokoak Joxepi maite zuten, eta ez preseski garbantzuak saltzen zituelako, Joxepiren dendan hezur eta mamizko pertsona sentitzen zirelako baizik; Joxepiren dendan ahotsa zutelako. Mariasunek igorri nahi digun benetako eta sakoneko mezuarekin azken-azkenean kontu ematen da irakurlea: kazetariak Joxepi ez duela ulertzen esaten duenean. Zergatik ez? galdetzen du irakurleak kazetariarekin batera. "Puntua egitea ez zaidalako gustatzen", erantzungo digu Joxepik. Eta hori? Joxepiren irteerak kazetaria haina harrituko du irakurlea. Eta hausnartzera gonbidatuko du. Joxepi dendaria baino areago da. Izateko modu bat da, Joxepi da denda. Joxepik bere salgaiei balio erantsi bat gaineratzen die. Eta hori berak badaki. Balioa eranstea gustatzen zaio. Dendaren izaera humanoa du gai Landak. Gaurko mundu hotzean alderdi humano hori non aurki dezakegun. Bizitzak, eguneroko irabaziez eta presez gain, badituela beste gauza anitz balioztatzeko aldarrikatuko digu. Landak, ohitura duen bezala, esan gabe aditzera ematen digu bere mezua, mezu sakona. Espero gabe azaltzen zaiguna. Ipuina liluragarria da, erakargarria, harrigarria, hunkigarria. Idazlea, erakusleihoan erakuts ezin daitekeen zerbaitetaz ari da, ikusten ez denaz, eros ezin denaz... Landaren mezua, ipuina tindatu duten bi alderdietatik ikus dezake irakurleak. Auzokoen ikuspegitik, edo kazetariaren eta agintarien ikuspuntutik. Idazleak, nahigabe, Joxepiren dendara gonbidatzen gaitu; esan gabe, benetako gauzak preziatzera. - Mondragon Unibertsitateak argitaratua "Joxepi dendaria" liburuak, Elkar-eko txalupa sailean lehen argitaratua izan bazen ere, oraingo honetan, Kuku sail berri honetan, eta Asun Balzolaren marrazkiekin, izugarri irabazi du. Hamar urte baino gehiago pasatu badira ere lehenengo argitalpenetik, istorioak ez du inongo freskotasunik galdu. Eta ez du galdu, globalizazioaren garai honetan Joxepiren denda erostetxe handien filosofiaren kontrakoa delako, denda txikia, nortasun handikoa, herrikoia, eta liluragarria. Joxepik, hiri handi bateko kale estu eta ilun batean, denda txiki eta zahar bat du. Eguneroko jaki xumeak ezezik, Joxepik beste gauza asko ere “saldu”, eman, egiten ditu: kontsolamendua, barrea,... Baina erostetxe handiak agertzen direnean erosleek Joxepiren dendara joateko ohitura galduko dute, eta Joxepik ez du jadanik ezertxo ere salduko. Denda itxi beharrean, Joxepik dendari usain berri bat emanez bezeroak erakartzea lortuko du. Mariasun Landak idatzitako ipuin honetan benetako protagonista afektua da, gaur egungo abiadura handiko bizitza honetan behatzen artean, askotan ihes egiten diguna. Maitasuna eta afektua Joxepi dendariarengan gorpuztuko dira, bera baita ipuinaren pertsonaia nagusia. Auzokoek maite duten dendariak, gauzak salduz gain, beti hitz politen bat izango du guztientzako. Gizakien arteko harremanetan gero eta hotzago den mundu honetan protagonistak, bere hitzekin eta bere maitasunarekin, berotu egingo baitu denda. Bestalde, Asun Balzolaren marrazkiek ipuin liluragarri honi balore erantsia ematen diote. Ilustrazioak oso ondo asmatuak daude, eta marren trazuak aparteko freskotasuna eta dinamika ditu. Benetan ipuin ederra.

Partxela - Partxela 1984

Título publicación:		Partxela
Título original:		Partxela
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Jesús Lucas
Traductor/a:
Editorial:		Elkar
Colección:		Perkax, 5; Miru, 5
Año 1ª edición:		1984
Núm Pág:		60 or. 21 zm.
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:
Resumen:		Kuzki txakurra gaixo dago bere txabolatxoan. Oso gaixotasun berezia dauka. Zer egin hura sendatzeko? Horretarako ez dago Partxela bezalakorik. Partxela nor den? Bihotz eta umore oneko emakume erdi-sorgin bat. Haretxek sendatuko du txakurra inork sendatzekotan; perretxiko negartiaren malkoak eta hondar ale berde batzuk aurkitzen baditu behintzat. Neska-mutiko taldetxo bat prest dauka laguntzeko. Liburua ireki eta abentura honetan murgiltzen den irakurleak ondo pasatuko du. Baietz! 5 argitalpen 1995 arte Partxelak koadro bat margotu behar du. Baina patatak zuritzen hasten da nahiz eta berehala nazkatu: —Zertarako zuritu behar ditut patata nazkante hauek gaur ez dut etxean afaldu behar eta? Eta patatak zuritzeari utzi, erratza hartu eta lurra garbitzen hasi da: —Baina lurra zertarako garbitu behar dut Eider eta Joan arratsaldean badatoz? Iloba ziztrin horiek dena zikintzen dute eta... Garbigailuan arropa sartu eta sartu ari da Partxela: —Eta xaboia? Kaka zaharra, xaboirik ez! Bihar bertan erosi beharko dut! Azkenean, hainbat lan hasi ondoren oso nekaturik geratu da. Sukaldeko aulki batetan eseri da. Mahai gainean yogurt pote asko dago. Pote bakoitzean kolore ezberdin bat... —Partxela, zerbait polita margotu behar duzu! —agintzen dio ozenki bere buruari—. Bai, kuadro polit bat, haurrei atsegin mien horietako bat... Behiak, puxikak, loreak eta mendi gailurretako gurutzeak... Ale, Partxela, lanera! Nekez hartu du ixipua eskuan. Frigora joan eta handik orri txuri batzu ateratzen ditu: —Aupa Partxela handia! —jarraitzen du esanez—. Eta ohea? Azkar abiatu da bere gelara. Zirt-zart mantak eta maindireak ohetik lurrera bota ditu. Gero ohe biluziari begira gelditzen da: —Ohea egitea! Ez dut inoiz lan alferragorik ezagutu! Egin eta berriro desegin! Hau da komeria! Hau da lan zoroa! Marmarka ari da lanean. Manta ohe gainean bota duenerako etxeko txirrinak jo du: —Tirrin... Tirrrrrin... Tirrrriiiinnnn! Ateruntz doa saltoka, loturik dagoen zakurra aske uzten dutenean bezala. —Partxela! Bost-sei urtetako mutiko bat du aurrean. Mukiei, zarrazt, gora eragin eta, oxijenoa falta balu bezala, zera dio: —Kuzki! Kuzki gaixo dago! Zatoz azkar! Eta zezen bat atzetik balu bezala, eskailerak behera doa haur mukizua.

Txan fantasma - Txan fantasma 1984

Izar berdea - Izar berdea 1985

Aitonaren txalupan - Aitonaren txalupan 1988

Errusika - Errusika 1988

Iholdi - Iholdi 1988

Título publicación:		Iholdi
Título original:		Iholdi
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Asun Balzola
Traductor/a:
Editorial:		Erein
Colección:		Siberia Treneko ipuin eta kantak
Año 1ª edición:		1988
Núm Pág:		33 p. il. col. 21x16 cm
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:		Honour List of the IBBY (International Board on Books for Young People), 1992
Resumen:		7-9 urte bitarteko haurrek irakurtzeko Mariasun Landa idazlearen 6 liburu zoragarri bilduma bakar batean: - Iholdi - Izeba txikia - Alex - Amona, zure Iholdi - Marina - Haginak eta hilobiak Lore bat marraztu dut eta loreak esan dit: -"Lorontzi bat marraz iezadazu!". Eta nik lorontzia marraztu dut. Lorontziak esan dit: -"Leiho bat marraz iezadazu!". Leiho bat marraztu dut eta leihoak agindu dit: -"Eguzki eder bat marraz iezadazu!". Eta eguzkiak haizea eskatu dit, eta haizeak mendiak, eta mendiek ibaiak eta ibaiek arrainak... Arraintxoak marraztera nindoala andereñoak esan du: -Bale! Orain matematikako fitxa bat egin behar dugu. Eta ibaiak arrainak gabe gelditu dira". Haurrek asmatuko lituzketen testu indar handikoak idatzi ditu liburu erakargarri honetan Mariasun Landak. Lore bat marraztu dut eta loreak esan dit: -"Lorontzi bat marraz iezadazu!". Eta nik lorontzia marraztu dut. Lorontziak esan dit: -"Leiho bat marraz iezadazu!". Leiho bat marraztu dut eta leihoak agindu dit: -"Eguzki eder bat marraz iezadazu!". Eta eguzkiak haizea eskatu dit, eta haizeak mendiak, eta mendiek ibaiak eta ibaiek arrainak... Arraintxoak marraztera nindoala andereñoak esan du: -Bale! Orain matematikako fitxa bat egin behar dugu. Eta ibaiak arrainak gabe gelditu dira". Haurrek asmatuko lituzketen testu indar handikoak idatzi ditu liburu erakargarri honetan Mariasun Landak. Prentsako aipamenak: - Jakingarriak 43, 2000ko iraila Haur bat jaiotzen denean mirari bat gertatzen da: bizitzaren miraria. Bera gabe bizi izan gara, gure bizimodua ederto antolatu dugu, baina umea jaiotzen da eta gure maitasunean sartzen denean, haur hori gabe ezin gara bizi edo bizitza zulo beltz batean erortzen da. Berdin gertatzen zaigu amodioaren opariarekin edo adiskidetasunarekin. Eta gauza bera poesiarekin, prosa poetikoarekin, gauza bera testu liburugarriekin, artearekin, gure bizitzan eta hondo-hondoko barrenetan espazioa eta denbora hartzen dutenean. Horrela gertatzen zaigu guri Mariasun Ladaren Iholdirekin: non bizi daiteke egungo euskal haur literatura edo literatura Iholdirik gabe? Nola bizi Iholdiren xarma, poesia, sakontasuna, magiarik gabe? Ez, testu labur hauek, gutxienez batzuk, gure literaturaren testu ederrenetarikoak dira bere sinpletasunean. Arrazoia? Artea bera eta bihotzera zuzenean doan poesia. Liburua hamasei testu laburrekin osatua dago eta testu bakoitza bizitzaren pintzelada bat besterik ez da, baina pintzelada, Asun Balzolarekin elkartzen dena, ona, sinplea, senstiblea, landua, giza ezagutzan sustraitua. Testuak, isilik eta intimitatean gozatzeko; testuak haurrei, gazteei eta helduei taldean ozenki irakurtzeko eta enamoratzeko; testuak lagun handi bati oparitzeko; testuak gure ezkutuan galdu zaigun samurtasuna ateratzeko. Testuak denontzat, unibertsalak. Orain, Ereinek 3. edizioa argitaratu du, eta eskertzekoa da liburua bera errekuperatzen laguntzen digulako. Zorionak Mariasun Landari, Iholdi, ardo onari gertatzen zaion moduan, urteekin hobea dagoelako. 3 argitalpen 1999 arte

Izeba txikia - Izeba txikia 1988

Maria eta aterkia - Maria eta aterkia 1988

Alex - Alex 1990

Irma - Irma 1990

Kleta bizikleta - Kleta bizikleta 1990

Potx - Potx 1992

Julieta, Romeo eta saguak - Julieta, Romeo eta saguak 1994

Título publicación:		Julieta, Romeo eta saguak
Título original:		Julieta, Romeo eta saguak
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Asun Balzola
Traductor/a:
Editorial:		Ediciones SM
Colección:		Baporea. Sail laranja,13
Año 1ª edición:		1994
Núm Pág:		96 p. 19x14 cm
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:		Finalista Premio Baporea
Resumen:		3 argitalpen 1996 arte - Felipe Juaristi, Diario Vasco Zer da liburu bat? Ez naiz ni hemen hasiko Mariasun Landa idazlea nor den jende guztiari adierazten, pentsatzen baitut mundu guztiak dagoeneko baduela haren berri, haur eta gazte literaturaren munduan aritzen direnen artean ospetsuenetakoa edo delako. Haren liburuak hizkuntza bat baino gehiagora itzuli dituzte, eta berak ere sari bat baino gehiago lortua du bere bizitza literario luze bezain emankorrean. Aurkezten dizuedan hau, euskaraz argitaratu duen azkena da. Oso detaile politak ditu liburuak. Kapituluak izendatzeko era oso da sujerikorra. Esaterako, lehen kapituluan galdera hauxe irakurtzen dugu: Zer da paradisua? Erantzuna berehala dator, piska bat beheraxeago: Tarta jatea eta rock-a dantzatzea. Garbi dago, galdera traszendental bati halako erantzuna emateko sagua izan behar dela, edo haurra bestela. Izan ere, saguak dira liburu honetako pertsonaiak, oso kezkaturik daudenak, Julieta potolinak jateari utzi nahi diolako. Julieta hori da liburuko heroina. Ispiluari begiratzen dio eta, horiek gezurrik esaten ez dutenez, bere burua ikusten du hipopotamoaren antzera, oso lodia, alegia. Eta hor hasten dira saguen arrenkurak. Julieta, bestalde, maitemindu egiten da, eta saguek berehala ikasten dute zer nolako ondorioa dakarren umore horrek. Zer da enamoratuta egotea?, galdetuko diote beren buruari. Eta ernatzuna ere berehalaxe asmatuko dute. Zer izango da bada? Tarta purea bailitzan jatea. Saguek ondo bizi nahi. Mariasun Landak liburu honetan, beste askotan bezalaxe, emakumearekiko grina eta konplizidadea erakusten digu. Emakumeen egoera normal bat agertzen digu, lodi sentitzearena, maiteminduta egotearena. Eta umorez eta ironiaz irtenbidea ematen dio. Amaiera, noski, oso positiboa da, eta hala behar du izan, hobe esanda, haraino darama liburuaren desarroiloak berak. Ez dut esan oraindik, baduela liburuak beste detaile polit bat. Liburua ilustratzeko jarriak dauden mararzkiak Asun Balzolarenak direla. Nik neuk frogatu dudalako esan dezaket, neska-mutilei arrunt gustatzen zaizkiela klase horretako marrazkiak, eta haurrek liburu bat lehendabizi begiekin ulertzen dutela. Hain da garrantzizkoa marrazkigilearen lana liburu bat ederra izan dadin! Galdera batez formulatu beharko bagenu gure teoria hauxe izango liztateke, dudarik ez: Zer da haurrentzako liburu bat? Eta erantzuna segidan: Marrazkiak (edo santuak) dituena.

Nire eskua zurean - Nire eskua zurean 1995

Ahatetxoa eta sahats negartia - Ahatetxoa eta sahats negartia 1997

Título publicación:		Ahatetxoa eta sahats negartia
Título original:		Ahatetxoa eta sahats negartia
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Elena Odriozola
Traductor/a:
Editorial:		Elkar
Colección:		Miru,16
Año 1ª edición:		1997
Núm Pág:		48 p. 21x14 cm
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:
Resumen:		Ipuin honetako protagonistarik gehienak oso bereziak dira. Ahatetxoak urpekari izan behar duela erabakitzen du jaio eta segituan. Beti negarrez egon ohi den sahatsa barrez eta txaloka hasten da azkenean. Eta parke hartara argazkiak ateratzera joan ziren ezkonberriei gertatu zitzaiena...? Izan ere, irudimenaren, umorearen eta amodioaren parkea zen hura. Prentsako aipamenak: - Kukuluma, 199ko ekaina. 5-6. zkia Animaliak protagonista dituen ipuintxo honek norberaren b Animaliak protagonista dituen ipuintxo hau norberaren buruaren estimua eta kemena lantzeko baliotsua da oso. Mariasun Landak gizakion sentimenduak islatzen ditu egitura klasikoa jarraitzen duen istorio honetan. Argumentu xumea du berez: parkean ahate familia bat bizi da eta anai-arreben artean bat dugu apartekoa, ausarta eta nortasun berezikoa; zisneak, berriz, harroputz hutsak dira eta horien artean, ondoan bizi den sahats negartiak, begirale isil eta jakintsuak, ahots filosofikoaren papera beteko du. Gertaera batek frogatuko die parkeko lagun guztiei ahatetxo itsusiak ere begirunea merezi duela, heroi txikia izan daitekeela. Horrela, bada, bukaera zoriontsuak irakurlea pozik utziko du, egiaztatuko baitu guk geuk ere, egunen batean, gure desioak beteko ditugula. Elena Odrizolaren ilustrazioek originaltasun handia dute, ukitu fin eta zertzelada dotoreak dira; azken batean, testuaren osagarri bikainak. - Xabier Etxaniz, Egunkaria 1997ko maiatzaren 31a Sinpletasun landua "Parkerik ezaguneneko estankean ahatetxo bat jaio zen eta bere lehen plistiplastak egin orduko, urpekari izatea erabaki zuen". Esaldi horrekin ematen dio hasiera Mariasun Landak bere azken lanari: Ahatetxoa eta sahats negartia ipuinari, alegia. Eta esaldi horrek markatzen du liburua, markatzen du protagonista eta markatu ere istorioa. Izan ere, ahatetxoak ez du onartuko bizitzan, estankean, tokatu zaion papera. Ez du amaren atzetik burua tente ibili nahi izango bere anai arrebek egiten duten bezala. Ahatetxoari ezberdin izan nahi horrek arazoak sortaraziko dizkio, amaren haserraldiak entzun beharko ditu, baita anai-arreben protestak; baina, era berean, izaera berezi horrek erakarriko du istorio honetako bigarren protagonista: sahats negartia. Oso gutxi mugitu arren estanke guztia -eta bertan jasotzen dena- kontrolatzen eta aztertzen duen sahats negartia. Mariasun Landak, ohi bezala, ipuinaren sinpletasunaren atzean ezkutatzen du honen benetako zama, mezua eta gogoetarako irizpidea. Edertasuna (zisneen eta ahateen arteko lehia), norberaren garapena, gizartean edo pertsonen jokabidea, horiek eta antzeko ideiak datozkigu burura ipuin hau irakurri ondoren. Ahatetxoaren ikuspegia izango dugu horretarako abiapuntu, gaztea, erabakitsua, lotsagabea eta ausarta; bere ondoan, berriz, sahats negartia dugu hari beretik tiraka, ahatetxo bitxi eta berezi horri lagundu nahian. Eta ahatetxoaren gaztetasun lotsagabe horren ondoan ditugu sahatsaren jakituria eta lasaitasuna, aurrekoaren osagarri. Ahatetxo eta sahats negartia hau Ahatetxo itsusia ipuin harekin konparatzeko tentazio izanez gero, irakurri eta segituan konturatuko gara bien arteko ezberdintasunez. Haren kasuan patuak markatu zuen ezberdintasuna, honetan aldiz, norberaren gogoa izango da. Bukatzeko, eta ilustrazioei dagokienez, Elena Odrizolaren irudiek ederki islatzen dute ipuinaren argumentua, trazuen bidez istoriaren haria jarraitzen laguntzeaz gain sahatsari bizitza ematen jakin izan du eta liburuak duen tonu sinple hori bera erabili du, sinpletasun landua eta lortua.

Katuak bakar-bakarrik sentitzen direnean - Katuak bakar-bakarrik sentitzen direnean 1997

Título publicación:		Katuak bakar-bakarrik sentitzen direnean
Título original:		Katuak bakar-bakarrik sentitzen direnean
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Asun Balzola
Traductor/a:
Editorial:		Anaya
Colección:		Liburu zopa, 2
Año 1ª edición:		1997
Núm Pág:		96 p. 20x14 cm
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:
Resumen:		"Maiderren bizimodua goitik behera aldatu da amak antzerkian berriz lan egingo duela erabaki eta aita etxetik joan denean. Gauzak horrela direla, Ofelia, katua, izango da Maiderren sentimentuen irtenbidea; jakina denez, ""katuak hain bakarrik sentitzen dira..."" Baina, halako batean, Ofeliak ihes egiten du zaintzen duten baserriko etxetik eta Maider bere katutxoaren bila doa, arriskuak aintzat hartu gabe." Prentsako aipamenak: - Xabier Etxaniz Erle, Behinola 1. zenbakia, 1999ko azaroa IDAZLE LEIALA Maider, hamabi urte betetzear dituen neskatxa, dugu narrazio honetako protagonista eta narratzailea. Sukarra jaitsi eta sendatzen denean gertakari guztien berri ematea deliberatzen du, gertatutako guztia hasiera-hasieratik dena hobeto ulertu ahal izateko. Eta horrelaxe, egitura narratibo itxia duen nobela edo istorio hau kontatzen zaigu. Hamabi urteko baten begiekin eta esperientziekin ikusi eta gogoratutako, hausnartutako istorioa. Mariasun Landak ohiko balioak eman dizkio bere lanari, idazkera zaindua, hitz aukertuak, neurtuak... eta kontakizun interesgarria, gu baitan gogoeta eragiten duten horietakoa. Alde horretatik duela hamabost urte ekindako bideari leial jarraitu dio idazleak, zintzoki jokatuz literatura eta ideiekin. Txan fantasma ipuin berritzaile hartan kariño falta ageri zitzaigun, Karmentxu ezulertzea, haurren eta helduen arteko munduen desoreka. Oraingoan ere, irakurleak kariño falta hori nabarmenduko du Maiderren bizitzan. Baina ez dira alferrik pasatu hamabost urte bi lan hauen artean. Oraingo istorioan Maiderren etxean gurasoak daude (beren egoera bereziarekin, emakumea lan mundura joateak dakartzan ondorioekin, gizonen jokabidearekin horren aurrean,...), amona (baserritik hirira jaitsia) eta lagunak; eta hain zuzen, egoera horrek eramango du Maider Ofelia katuarekin harreman estua izatera. Liburuak hiru atal ditu, izenburuarekin jolastuz sortzen diren hirurak: Katuak, katuak bakar-bakarrik, eta katuak bakar-bakarrik sentitzen direnenean. Aurretik bukaeraren berri ematen zaigularik, eta istorio guztia kontatzeko erabakia azaldu eta gero, hiru atalak datoz, lehena aurkezpena litzateke, bigarrenean arazoa azaldu eta hirugarrenean korapiloa askatzea. Eta irakurleak, hasieratik bukaera zoriontsuaren berri izanda ere, jakin nahi izango du zer gertatu zaion Maiderri, zergatik ibili diren etxekoak eta sendagileak haren inguruan. Testuak, literarioki, esijentzia maila handia du alde horretatik eta ondo erantzun dio Mariasun Landak enbidoari. Bortxakeriarik gabe, narratzaile gaztetxo baten estiloa eta jauziekin, poliki-poliki osatu da istorioaren puzzlea. Gure bizimoduan besteei kasurik egin gabe ibiltzen gara, helburu handiak jarriz eta bete nahiz, lanpeturik hitz batean, eta bizimodu horren ondorio dugu seme-alabei, lagunei, senideei edo lankideei egiten diegun hutsune afektiboa. Liburu honetan Maiderren eta Ofelia katuaren artean ematen den harremana (eta konparazioa neurri batean) horren guztiaren ondorioa litzateke. Gurasoak haserre eta lanpetuegi, amona nekatuta eta etxeko ardura guztiekin... azkenean Maiderrek katuaren babesa bilatzen du. Egoera hori, berriz, gertakari batek apurtuko du: katua baserri batera eramatea deliberatzen denean, eta ondoren handik eginiko ihesa. Zalantzarik gabe, Katuak bakar-bakarrik sentitzen direnean oso nobela borobila da, Mariasun Landaren aurreko obren ildotik, esijente literaturarekin, zaindua eta hausnarketarako oso aproposa. Disfrutatuz eta entretenituz gure buruz, gure egoeraz eta bizitzaz pentsaerazten gaituen nobela paregabea. - Xabier Etxaniz Erle, Egunkaria 199ko urtarrilaren 23a Idazle leiala Maider, hamabi urte betetzear dituen neskatxa, dugu narrazio honetako protagonista eta narratzailea. Sukarra jaitsi eta sendatzen denean gertakari guztien berri ematea deliberatzen du, gertatutako guztia hasiera-hasieratik dena hobeto ulertu ahal izateko. Eta horrelaxe, egitura narratibo itxia duen nobela edo istorio hau kontatzen zaigu. Hamabi urteko baten bagiekin eta esperientziekin ikusi eta gogoratutako, hausnartutako istorioa. Mariasun Landak ohiko balioak eman dizkio bere lanari, idazkera zaindua, hitz aukeratuak, neurtuak... eta kontakizun interesgarria, gure baitan gogoeta eragiten duten horietakoa. Alde horretatik duela hamabost urte ekindako bideari leial jarraitu dio idazleak, zintzoki jokatuz literatura eta ideiekin. Txan fantasma ipuin berritzaile hartan kariño falta ageri zitzaigun, Karmentxu ezulertzea, haurren eta helduen arteko munduen desoreka. Oraingoan ere, irakurleak kariño falta hori nabarmenduko du Maiderren bizitzan. Baina ez dira alferrik pasaru hamabost urte bi lan hauen artean. Oraingo istorioan Maiderren etxean gurasoak daude (beren egoera bereziarekin, emakumea lan mundura joateak dakartzan ondorioekin, gizonen jokabidearekin horren aurrean...), amona (baserritik hirira jaitsia) eta lagunak: eta hain zuzen, egoera horrek eramango du Maider Ofelia katuarekin harreman estua izatera. Hausnarketarako oso aproposa Liburuak hiru atal ditu, izenburuarekin jolastuz sortzen diren hiruak: Katuak, katuak bakar-bakarrik eta katuak bakar-bakarrik sentitzen direnean. Aurretik bukaeraren berri ematen zaigularik, eta istorio guztia kontatzeko erabakia azaldu eta gero, hiru atalak datoz, lehena aurkezpena litzateke, bigarrenean arazoa azaldu eta hirugarrenean korapiloa askatzea. Eta irakurleak, hasieratik bukaera zoriontsuaren berri izanda ere, jakin nahi izango du zer gertatu zaion Maiderri, zergatik ibili diren etxekoak eta sendagaileak haren inguruan. Testuak, literarioki, exijentzia maila handia du alde horretatik, eta ondo erantzun dio Mariasun Landak enbidoari. Bortxakeriak gabe, narratzaile gaztetxo baten estilo eta jauziekin, poliki-poliki osatu da istorioaren puzzlea. Gure bizimoduan besteei kasurik egin gabe ibiltzen gara, helburu handiak jarriz eta bete nahiz, lanpeturik hitz batean, eta bizimodu horren ondorio dugu seme-alabei, lagunei, senideei edo lankideei egiten diegun hutsune afektiboa. Liburu honetan Maiderren eta Ofelia katuaren artean ematen den harremana (eta konparazioa) neurri batean horren guztiaren ondorioa litzateke. Gurasoak haserre eta lanpetuegi, amona nekatuta eta etxeko ardura guztiekin... azkenean Maiderrek katuaren babesa bilatzen du. Egoera hori berriz, gertakari batek apurtuko du: katua baserri batera eramatea deliberatzen denean, eta ondoren handik eginiko ihesa. Zalantzarik gabe, Katuak bakar-bakarrik sentitzen direnean oso nobela borobila da, Mariasun Landaren aurreko obren ildotik, exijente literaturarekin, zaindua eta hausnarketarako oso aproposa. Disfrutatuz eta entretenituz guri buruz, gure egoeraz eta bizitzaz pentsarazten digun nobela paregabea.

Amona, zure Iholdi - Amona, zure Iholdi 2000

Título publicación:		Amona, zure Iholdi
Título original:		Amona, zure Iholdi
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Asun Balzola
Traductor/a:
Editorial:		Erein
Colección:		Siberia treneko ipuinak,13
Año 1ª edición:		2000
Núm Pág:		24 p. il. col.
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:
Resumen:		7-9 urte bitarteko haurrek irakurtzeko Mariasun Landa idazlearen 6 liburu zoragarri bilduma bakar batean: - Iholdi - Izeba txikia - Alex - Amona, zure Iholdi - Marina - Haginak eta hilobiak Martinek linterna bat atera zuen bere motxilatik, eta nik galdetu nion zertarako zen eta berak ez zidan ezer ere erantzun, eta urduri nengoen, ez nekien zergatik... Eta, bat-batean, jira egiteko eta begiak zabaltzeko agindu zidan. -Alto! Geldi hor! Orduan, amona, Martinek pistola batekin apuntatzen ninduela ikusi nuen, edo hobeto esanda, hasieran linternaren argiak itsutu egin ninduen, eta gero beste eskuan pistola bat zuela ikusi nuen. Eta gero, pum! pum! pum! oihu egin zidan, eta gero, ja! ja! ja!..., barre-algaraka hasi, eta benetako pistola bat zen, hori da okerrena, jostailu bat ez zela, horretaz berehala konturatu nintzen. Geroxeago, hartzeko pistola lasai, eskaini zidan berak, eta nik hasieran ezetz, handik alde egin nahi nuela, baina, azkenean, jakin-minez edo, neuk ere pistola hura nire eskuetan hartu nuen. Dexente pisatzen zuen, eta beltz-beltza zen, ikaragarria. -Zer iruditzen zain? Ez al dun guai?" Amona, sekretu haundi bat daukat eta ez dakit nori kontatu. Zeruan zaudela esaten didate, eta ni batzuetan zeruari begira geratzen naiz, batez ere hegazkinak pasatzen direnean. Orduan pentsatzen dut hegazkinen joan-etorri horiek zuzentzen jarri zaituela Jainkoak, udaltzainak kaleetan egoten diren bezalaxe, lehenago ere ezin baitzenuen ezer egin gabe egon eta zeruan ere seguru lanean zaudela, eta guri begira, niri begira ere bai, ea zintzoa naizen, lehenago bezala. Ziur aski, noizbehinka behera so egingo duzu, ea zuk hainbeste maite zenituen etxeko geranioak ureztatzen ditudan, ea Jeronimo gardantxiloari alpistea jarri diodan, ea eskolako lanak egiten ditudan, zauden lekutik den-dena ikusteko aukera baituzu. Horregatik, badakit jakingo duzula zertaz arituko naizen, baina nik nahiago dut guzti-guztia zuri pertsonalki kontatu ea, besteetan bezala, aholkuren bat emiten didazun, zeren nahiz eta den-dena ikusten duzun zauden lekutik, agian, ez duzu oso garbi ikusten altuera hartatik, inurriak garela irudituko zaizu eta zaila egingo zaizu lurreko haurren artean ni bereiztea, are zailagoa nire bihotzean dagoen kezka, batez ere zerutik iragaten diren hegazkin pilo horrengatik, haien arteko istripurik ez izatea ardura garrantzitsua baita. Bada, amona, atzo, ikastolatik bueltan, Martinek esan zidan ea gauza bat ikusi nahi nuen, inoiz ikusita ez neukana. Eta nik berari, ea zer zen. Eta berak, esateko gauza ez zela, ikustekoa baizik. Eta irribarre arraroaz begiratzen zidan, asko dakienarena eginez, eta horrek amorrazio pixka bat ere eman zidan, zer uste du horrek, eta joan egingo nintzela esan nion.

Sorgina eta maisua - Sorgina eta maisua 2000

Título publicación:		Sorgina eta maisua
Título original:		Sorgina eta maisua
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Jokin Mitxelena
Traductor/a:
Editorial:		Elkar
Colección:		Kuku
Año 1ª edición:		2000
Núm Pág:		48 p. il. col. y n. 19x15 cm
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:
Resumen:		Erdipurdi izeneko sorgina ez zen oso ikasle ona izan bere garaian. Ozta-ozta lortu zuen sorgin titulua. Gero, lanean hasi zenean, gauza bat bakarrik egiten zuen ongi: irakasle despistatuak harrapatu eta, ZAST, txanpan-botila bihurtzen zituen. Baina Kerman maisuarekin topo egin zuen egunetik erabat aldatu zen Erdipurdi sorginaren bizitza. Zergatik ote? Zergatik? Liburu bizi-bizia, testua eta marrazkiak elkarrekin jolasean dabiltzala dirudi. Erdipurdi sorginak txanpain-botila bihurtzen zituen irakasleak. Bere tratulari edo negoziante senari jarraituz, upeltegi ederra osatu zuen txanpain-botila bihurtutako hainbat irakaslerekin. Aukera, berak nahiago izango du biktima haiek urrez txanpon, marrubizko tarta edo sikiera koka-kola lata bihurtu, baina, tira!, txanpain-botila haiekin konformatu behar... Prentsako aipamenak: - Xabier Etxaniz Erle, Behinola 3.zenbakia, 2000ko azaroa Urte pare bateko isilunearen ondoren gure haur eta gazte literaturako idazle garrantzitsuenetako baten obra berri bat irakurtzeko parada eskaini digu Elkarlaneak Kuku izeneko sail berrian. Mariasun Landak ipuin sinple eta irrigarria ekarri digu bere Sorgina eta maisua honetan; baina umorez egindako obra sinple honek hainbat eta hainbat irakurketa ezberdin ezkutatzen ditu bere lerroen artean. Argumentuan sorgin ikasle bat dugu protagonista, eta zenbait trastada egingo ditu (maisu-maistren kontrako trastadak) harik eta Kerman maisuarekin topo egin arte. Izan ere maisu honek haur guztiak erakartzen ditu bere ipuinen bidez, ikasleen arreta lortzen du ipuinen xarma eta magia dela medio Xerezadek Mila gau eta bat gehiago ipuin bilduman egin bezala. Eta hain zuzen magia horrek harrapatuko du sorgin bihurria, harrapatu, liluratu, erakarri,... Kermanekin ezkontzeraino; Xerezadek Xariar harrapatu zuen modu berean. Literaturaz, irakaskuntzaz (ematen du aldizkari honetako funtzioaz ere), ipuinen balioaz ari zaigu -zeharka bada ere- Mariasun ipuin honetan. Baina ez horretaz bakarrik, umoreaz eta ipuinen funtzio ludikoaz ari da idazle ezaguna intertestualitatea ederki erabili duen kontakizun honetan. Izan ere lehena eta orain, gai serioa modu umoretsuan, tradizioa modernotasunean txertatzen jakin izan du Mariasun Landak ipuin honetan. Eta ipuinaren argumentua bera soilik umorean oinarritzen baldin bada ere, lehenaren erreferentzia horrek (Hansel eta Gretelen ipuinak, edo sorginen munduak, edo bukaerako ezkontza berak) areagotu eginten du umore tonua liburuan. Alde horretatik haurrentzako irakurgai aproposa izateaz gain, helduei ere zuzendutako hainbat keinu aurki ditzakegu. Gauza bera esan genezake arestian aipaturiko literaturtasunaz edo literaturaren betebeharraz irakaskuntzan, zeharka baina, era berean, ipuinaren oinarrian aurkitzen diren elementuak. Beraz, ipuin hau, Sorgina eta maisua, ez da hasiera batean aipatzen genuen bezain sinplea; nahiz eta itxura hori izan. Izan ere gogoetarako eta entretenimendurako elementu ugari baititu. Bestalde, Jokin Mitxelenaren lana ere aipagarria da, ilustrazio bizi eta txukun horien artean badira irakurlea edo ikuslea harritzen duten irudiak. Ipuin honek, komentatu bezala, irakurketa maila ezberdinak baititu, eta irakurle ezberdinak izan baititzake. Hala nola ipuina irakur dezakeen neska-mutila, une atseginaz gozatu nahi duen heldua... eta zergatik, oraindik irakurtzen jakin ez baina ilustrazioen bidez istorioaz eta honen inguruko gertakariez barre egin dezakeen haur txikia. Guztiontzat -baita gu ere- liburu interesgarria. - Ana Urkiza, Egunkaria 200ko irailaren 23a, "ERDIPURDI" SORGINAK irakasleak txanpain botila bilakatzen ditu. Behin, irakasleak sorgindu nahian eskola batera joaten denean, Kerman izeneko irakasle xelebrea ezagutuko du ipuin kontari; liluratuta eta ipuinaren harian zeharo sartuta, amaitu arte gelditzea erabakitzen du. Kerman ostera, udaberrirarte luzatuko da eta sorginak egunero hurbildu beharko du eskolara ipuina entzutera. Amaicracars heltzean, Kerman-ek andereño gisa gelditzeko eskatuko dio. Erdipurdi eta Kerman maitemindu egingo dira eta maitasunaren eraginez, sorgina andre eder bilakatuko da eta Erdipurdiren ordez, Mediokrity deituko. Txanpain botila bilakatutako irakasle guztiei sorgindura kendu eta Kermanekin ezkonduko da. Berrikuntza oparo Sorgin berri baten istorioa dakarkigu Mariasun Landak ipuin honetan: sorgin berri bat, hari eta amaiera berri batekin. Aro berri baterako egokitzapena, finean. Berrikuntzak aurkezteko, Landak iraulketa darabil tresna gisa. Argumentua ordea, ez da Landak ipuin bikain honetan irauli duen elementu bakarra. Ipuin klasikoen mezuak eta egituraketa menperatzen dituen idazleak, maisuki aldatu ditu kontakizun honetan, pertsonaiak aurkezteko modua, pertsonaia nagusiaren izaera eta eginkizuna, narratzailearen partaidetza, eta ipuinaren amaiera. Narratzaileak ipuin kontalaria dirudi: sorginaren deskribapen fisikoa eginez hasten da eta kontu-kontari, lehenengo pertsonan bere iritzia emanez, ipuingintza klasikoaren arauak puskatzeko arazoei erantzuna emango lioketenak daude: aipagarrienak, maitasunak mirariak egiten dituela, irakasleek ikasketa prozesua erakargarriagoa egin beharko luketela, Erdipurdik ez duela edaten (abstemioa dela), ipuinak denontzat direla interesgarriak (sorgina ere interesatu egiten baita), edo beldurrik ez izateak, gertaerak beste era batera ikusarazten dituela. Bi ikuspegi Dikotomia ugari bilbatzen ditu Mariasun Landak ipuin honetan. Hauei esker, gaizkiaren eta ongiaren arteko oreka lortzen du idazleak: sorgina maltzurra dela esan arren, Erdipurdi (Mediokrity gero) izen xelebreak sorginaren maltzurkeria indargabetu egiten du: sorgina umeen atzetik ibiltzen bada ere, irakasleengan du bakarrik eragina: eta txanpain botila bilakatzea, printzipioz, ideia ezezkorra izan badaiteke ere, txanpaina alai gaudenean edaten dugun edaria dela gogorazten digu berehala idazleak. Barne egiturari dagokionean, bi zati nabarmen ditu ipuinak: lehenengoan, Erdipurdi aurkezten zaigu eta Erdipurdiren ekimena; bigarrenean ostera, aldaketa dator: izena aldatuko du, andre eder bilakatuko, eta ezkondu egingo da. Ipuin klasikoen ezagule, Landak literatura klasikoari bi erreferentzia egiten dizkio: Hansel eta Gretel-en ipuinaren zati batzuk kontatzean batetik, eta Mila eta bat gau delako liburuaren egituraketa erabiltzean bestetik, Kermanek ipuina luzarazi behar baitu, botila bilakatu nahi ez baldin badu. Egileekin harremanetan Landaren ipuinak, liburuaren egileen partaidetzari dagokionean, bi ekarpen aipagarri ditu: bata, narratzailearen amaierako iruzkina. Narratzaileak dioenez, "ipuin on guztiak ezkontzarekin amaitzen dira" eta halaxe bukatzen du berak ere. Ez ordea, iruzkinik gehitu gabe. Ezkondu ondoren ez dakigula zer gertatzen zaion bikoteari diosku, baina horrek ez digula axola. Irakurlea zeharo harrapatzen duen beste bitxikeria Jokin Mitxelenaren (marrazkilariaren) protagonismoa da. Marrazkiek bakarrik hitz egiten dutela dirudien liburu honen kontrazaleko aurkezpenean, liburuan aterki bat ahaztuta utzi duela esaten digu, eta irakurleari, aurkitzen baldin badu, ondo zaintzeko eskatzen dio. Bada, aterki hori existitzen da eta irakurleak aurkitzen duenean, marrazkilariarekin ere harremanatu den sentsazioa izango du. Ipuin bizkorra, freskoa eta batez ere modernoa da Landarena. Edonork proba egitekoa. Nik egin dut eta umeak hariari berehala lotu zaizkiola ikusi ahal izan dut. Erdipurdi ez dela "betiko sorgina" esaten didate, eta beste ipuin batzuekin konparatzera bultzatu dituela egiaztatu ahal izan dut.

Elefante txori-bihotza - Elefante txori-bihotza 2001

Título publicación:		Elefante txori-bihotza
Título original:		Elefante txori-bihotza
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Emilio Urberuaga
Traductor/a:
Editorial:		Anaya
Colección:		Liburu zopa, 14
Año 1ª edición:		2001
Núm Pág:		72 p. 19x13 cm
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:		White Raven Mention, 2001
Resumen:		“Interes kulturalak dituen elefante talde batek maistra dinamiko eta abenturazale baten beharra du. Etxebizitza oihan afrikar batean. Dieta begetarianoa. Soldata: Ehun tona banana”. Maistra batek, iragarki hori irakurri eta lana eskatzen du. Han, oihanean, ohartuko da elefante guztiak ez direla berdinak: nolako bihotza, halako elefantea. Hor dago koska. Adina: 10tik gora Prentsako aipamenak: - Ana Urkiza, Egunkarian 2002ko maiatzaren 4a Gezia bihotz erdia Hunkigarria Mariasun Landaren ipuin hau. Ezberdinak direnen eta ezberdin izateagatik baztertuak direnen defentsan egindako literatur lan bikaina benetan. Animaliak dira ipuin lineal eta gutun itxuran idatzitako kontakizun honetako protagonista: elefanteak, hain zuzen ere. Elefanteak, hala ere, kolektibo zabalago baten sinbolo dira, bai animaliena zein gizakiena. Narratzailea, interes intelektualak dituen elefante talde bati klaseak emateko Afrikara joan den andereño bat da. Elefanteek galdera oso arraroak egiten dizkiote, eta berak, galdera horiei erantzun ahal izateko, liburuak irakurtzea proposatzen die. Elefanteak haserretu egiten zaizkio, ordea, eta andereñoak ez daki nola igarri. Mariasun Landak, gaztetxoenei zuzenduriko liburu hau erakargarri egiteko, elefanteengan pertsonifikatzen ditu gazteen izaera eta pentsamendua: jakin-min ikaragarria dute elefanteek, galdera oso arraroak egiten dituzte, eta nagusitan, astronauta edo antzeko zerbait izan nahi dute. Elefanteek dena dakitela uste dute, ordea. Handinahikoak dira. Eta andereñoa, elefante ezberdinak daudela konturatzen da, daukaten bihotzaren arabera. Hemen, Mariasunek animalia/gizaki ezberdinen deskribapena egiten du: tigre-bihotza dutenak (agintariak), tximu-bihotza(mugituak), inurri-bihotza (langileak), arratoi-bihotza (jakintsuak) eta txori-bihotza dutenak: baketsuak, isilak, eztiak, misteriotsuak... Azken hauek elefante gehienek arbuiatu egiten dituzte, txoriekin hitz egiten dutelako. Atzeratuak deitzen diete. Andereñoari, ostera, gertakizun bat dela medio, txori-bihotza duten elefanteak interesatuko zaizkio. Eta Mariasunek irakurleari gezi izorratz bat bidaliko dio bihotz erdira, txori-bihotza duten elefante edo umeengana hurbiltzeko. Erritmo oso ona du ipuinak. Bai kontakizunari dagokionez, bai irudien txertaketari dagokionez. Emilio Urberuagaren irudiak ere ezin hobeak dira. Umorea eta ironia dira Mariasun Landaren tresnak ipuin honen gorditasuna ematzeko. Bere mezua zuzena da: ezberdinak direnak, normalean, ezezagutzaz baztertzen ditugu. Bestalde, dena dakitela uste dutenen prepotentzia ere kritikagai du idazleak. Afrikan girotutako ipuin honek xarma berezia dauka. Espazioa erakargarria egiten da oso. Finean, irakurlea hunkitzea lortzen du Landak. Eta segur aski, ingurukoei beste begi batzuekin begiraraztea. - Ruben Ruiz, Behinola aldizkaria, 7.zenbakia , 2002ko azaroa Duela urte bat gutxi gorabehera plazaratutako liburua ekarri dugu gure txokora.Mariasun Landaren Elefante txori-bihotza hain zuzen ere. Lehenengo eta behin,liburua arina dela esango nuke.Ez mamirik edo funtsik faltan duelako,ez horixe!Izan badu,eta horrekin ongi jabetuko da irakurlea.Arina dela esaten dudanean,erraz irakurtzekoa dela esan nahi dut,umore zertzelada hainbatek horretan laguntzen dute. Istorioa,animalien maistra batek bere lagun bati bidalitako gutun baten aitzakian eraikita dago.Maistra,armiarmekin nekatuta-edo –eskola ematen zien – egunkari batean agertutako iragarki batekin erreparatu eta hara non,elefanteei eskola ematera Afrikara joango den. Behin elefanteen artean,konturatuko da guztiak berdinak ez direla.Batzuek tigre bihotza dutela; beste batzuek tximu bihotza;hango haiek inurri bihotza...eta beste batzuek aldiz,txori-bihotza.Horrela ohartuko da «...elefante guztiak kanpotik oso antzekoak direla,baina barrutik,haien bihotza ustekabe galanta gerta daitekeela:sorpresa-kaxa bat ».–24.orria –. Tira bada,elefante txori-bihotza, elefante mota oso berezia omen da maistraren hitzetan.Zergatik? Bada laburbilduz,oso eztiak eta misteriotsuak direlako bai eta bihotza kardantxiloek bezain txikia daukatelako. Gauzak horrela,egun batean elefante eme batek txori baten bisita izango du.Txori hori berri batekin datorkio elefante eme txori-bihotz horri.Azken honek,gainerako elefanteei eta maistrari kontatuko die txoriak esandakoa,eta berarekin trufatuko dira gainerako elefante guztiak.Azkenean maistrak,ia kasualitatez,elefante txori-bihotzari kasu egingo dio eta elefante lagun guztiek bizitza kontserbatuko dute elefante txori-bihotzak hainbestetan esandakoa betetzeagatik.Ondoren,elefante guztiek elefante txori-bihotzaren lagun izan nahiko dute,eta konturatuko dira zein bihotz oneko eta handikoa zen. Bestalde,derrigorrez goraipatu beharko da Emilio Urberuagak –Manolito Laubegiren «aita »– egindako lan bikaina.Marrazkiek oso ongi adierazten dute Mariasunek hitzen bidez esandakoa.Marrazki guztiek bi orri betetzen dute eta horrek ikusgarritasun handia ematen die. Lezio ederra emango digu liburuak giza harremanei buruz,elefanteetan gizakien jokabide itsusienak islatuz.Honen harian,adierazi liburuak gozatzeko aukera paregabea emateaz aparte,balio ere, liburuan agertzen dena gure haurren artean egunero-egunero ikus dezakegu, eta tresna ona deritzot bertan jorratutako gaia landu nahi izanez gero. - Mondragon Unibertsitatea, haur eta gazte literatura irakur gida 2001 “Interes kulturalak dituen elefante talde batek maistra dinamiko eta abenturazale baten beharra du. Etxebizitza, oihan afrikar batean. Dieta, begetarianoa. Soldata, ehun tona banana”Narratzailea andereño bat da, ohar hau irakurri eta interes intelektualak dituen elefante talde bati klaseak ematera Afrikara joan dena. Elefanteek galdera oso arraroak egiten dizkiote eta berak, galdera horiei erantzun ahal izateko, liburuak irakurtzea proposatzen die. Baina elefanteak haserretu egiten zaizkio eta andereñoak ez daki nola asmatu. Mariasun Landak, gaztetxoenei zuzenduriko liburu hau erakargarri egiteko, elefanteengan pertsonifikatzen ditu gazteen izaera eta pentsamendua: jakin-min ikaragarria dute elefanteek, galdera oso arraroak egiten dituzte eta, nagusitan, astronauta edo antzeko zerbait izan nahi dute. Hunkigarria benetan ipuina. Ezberdinak direnen eta ezberdin izateagatik baztertzen direnen defentsan egindako literatur lan bikaina zalantzarik gabe. Ikusi dugunez, elefanteak dira ipuin lineal eta gutun itxuran idatzitako kontakizun honetako protagonistak. Elefanteak, azken batean, kolektibo zabalago baten sinbolo, animaliena zein gizakiena. Erritmo oso ona du ipuinak, bai kontakizunari dagokionez, bai irudiei dagokienez. Izan ere, Emilio Urberuagaren irudiak ere ezin hobeak baitira.

Galtzerdi suizida - Galtzerdi suizida 2001

Título publicación:		Galtzerdi suizida
Título original:		Galtzerdi suizida
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Antton Olariaga Aranburu
Traductor/a:
Editorial:		Elkar
Colección:
Año 1ª edición:		2001
Núm Pág:		98 p. 20x13 cm
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:
Resumen:		Galtzerdi bat delako protagonista nagusia darama liburuak hain izenburu bitxia, edonori jakin-mina pizten diona. Izan ere, galtzerdi baten ahotan jarri ditu egileak edonork izan ditzakegun zalantzak eta burutazioak, senti dezakegun bakardadea edo maitasuna, etsipena edo bizi-poza... Fikziozko kontakizuna izan arren, gizakion eguneroko errealitatea islatzen du obra honek. Galtzerdi ausart batek lehenengo pertsonan kontatuko digu bere burua laugarren solairutik bota zuenetik maitasunaren kilimak sentitu zituen unerainoko gorabehera guztiak. Abentura eta erreflexioz betetako liburua delako da egokia nahiz gazte eta nahiz helduentzat. Eta ezin da aipatu gabe utzi Antton Olariagak liburu honetan egindako lana. Mariasun Landaren testuari etxe eder bat egin dio arkitekto handi honek. Orain dela aste batzuk gertatu zen: laugarren solairutik bota nuen neure burua. Eta harrezkero gertatu zaizkidanak kontatu nahi nituzke hemen, niri, bederen, sinestezinak eta harrigarriak iruditzen baitzaizkit. Adina: 8tik gora Prentsako aipamenak: - Xabier Etxaniz, Behinola 6.zenbakia maiatza Harriduratik abiatu Harrigarria. Horixe da liburu honen izenburua irakurtzean senti dezakegun lehen gauza, harrigarria dela suizidioa agertzea haur (egia esan liburu hau haur baino gaztetxoentzako da) literaturako obra batean, baina are harrigarriagoa suizidatzen den pertsonaia nor eta galtzerdi bat izatea. Eta harridura horretatik abiatuta, edo beste modu batean esanda irakurlearen erakarpen horretatik abiatuta liburuko orrialdeetan barrena sartuko gara eta narratzailea galtzerdia duen istorioan murgildu. Harridurak jakinminari utzi dio lekua (nire kasuan, behintzat) eta jakinminak umorearekin eta bizitzaren inguruko gogoetarekin egiten du topo galtzerdi xelebre eta itxuraldatuzale abenturetan. "Orain dela aste batzuk gertatu zen: laugarren solairutik bota nuen neure burua". Esaldi indartsu horrekin hasten da liburua, baina suizida narratzaile onekin gertatzen den bezala, galtzerdiek ez dute bere buruaz beste egiten... edo bai? Izan ere laugarren solairutik jauzi egin ondoren beste bizitza bati ekingo dio galtzerdiak, eta bizitza horretan (gure bizitzaren errealitatea beste ikuspuntu batetik azaltzeko parada paregabea) maite duen jendea izango du ondoan galtzerdiak, baina baita bortitza eta sentimendurik gabekoa. Gertakarien narrazio hau, gainera, galtzerdiaren gogoetekin (eta hauetan oso esanguratsuak dira Plinio aurreneko jabearen pentsamendu filosofikoak), sentimenduekin, ikuspuntuekin osatzen da. Horrela, Mariasun Landak gertakari bortitzak, bizitzaren errealitate gordina, amodioa, gizakiaren ezagutza edo umorea nahasten ditu liburu interesgarri honetan. Galtzerdi protagonistak (Augusto izena jarriko dio bere buruari une batean) oso modu zuzenean kontatuko digu bere istorioa, bere buruaz beste egitea erabakitzen duen unetik amaierarako musu korapilotsua arte; eta estilo zuzen horrek oso arin irakurtzea dakar. Augustoren istorioan protagonistarekin identifikatzen gara... neurri batean, galtzediaren ikuspuntutik (eta irudietan ere oso ongi lortua dago hau) kontatzen baitzaigu. Irakurleak gozatu egingo du Mariasun Landaren istorio honekin, irribarrea ezpaineratuko zaio gertakariak jazotzen diren bitartean, baina baita idazlearen burutazioa kontuan izatean. Gainera, Antton Olariagaren irudiek ederki islatzen dute testua; tonua eta ikuspuntua oso ongi lortuak dira, eta irudi guztiak koloretan izateak aparteko xarma ematen dio liburuari. Beraz, liburuaren itxura edo izenburuaren harrigarritasunaz haratzago, orrialdeetan murgiltzeko moduko liburu aparta dugu galtzerdi berezi honen istorioa. - Gurutze Jauregi, AIZU 265.zenbakia 2002ko martxoa Istorioa: Landak galtzerdi baten fikziozko istorio benetan originala dakarkigu liburu honetan. Kontakizuna protagonistak, galtzerdiak alegia, bere burua laugarren solairutik botatzearekin batera hasten da. Hortik aurrera, istorio eta abentura ugari kateatzen dira gure galtzerdiak bizipoza topatzen duen arte; besteak beste, arratoi baten bisita, txontxongilo lanak, lapurreta, gladiadore jokoak eta garbigailua ezagutuko ditu. Hoberena: Idazleak giza sentimenduak dituen galtzerdi ziztrin baten larruan sartzeko duen gaitasuna. Irakurleari galtzerdi begiak jartzen dizkio eta ikuspegi xelebre eta dibertigarri bat eskaintzen dio. Horren adibide dugu, esate baterako, garbigailu barrutik galtzerdiak bizitzen dituenak; zentrifugatuak, ur dzangadak, mugimenduak... primeran irudikatzen dira. Nabarmentzeko: Plinio eta Lukas arrainaren ahotik bertso, poema eta esaldi aipagarri dezente azaltzen dira. Bestalde, Antton Olariagaren marrazki koloretsuak istorioaren osagarri paregabeak dira. Norentzat: Azala eta barrualdea gainbegiratzean haurrentzako ipuin baten itxura duen arren, egokiago da gazte eta helduentzat. Egokia da, bereziki, haurrei hainbestetan, eta helduoi hain eskasetan, eskaintzen zaigun imajinazioa dastatu nahi dutenentzat. Esaldi bat:"hitz gogor, itsusi, alferrekoz egindako hostoak kendu behar dira, bihotzera iritsi arte". - Mondragon Unibertsitateak argitaratua Plinio zaharra da galtzerdi honen jabea. Plinio zaharra naturalista eta idazle latinoa ere bazen: Historia Naturala bilduma zientifikoa idatzi zuen. Behatzen oso zalea zen, antza: Vesuvio sumendiaren erupzioa hobeto ikusteko gehiegi hurbildu eta itota hil zen. Ikusnahia zuen idazleak; jakingurak jota dago gure galtzerdia ere. Horregatik dira Mariasun Landaren liburuak bitxiak, xelebreak eta maitagarriak: kuriositatea sortzeko gaitasuna dutelako; bizitzaren inguruan hausnartzen laguntzen digutelako. Egoera surrealista batetik abiatzen da liburua, hasiera bera da absurdua: “Orain dela aste batzuk gertatu zen: laugarren solairutik bota nuen neure burua”. Horrela, bada, galtzerdi zahar eta zulatu batek, mundua ezagutzeko grinak bultzatuta, bizitza ezagutzera jaurtiko du bere burua. Abentura ugari biziko ditu: aktorea izango da, gladiadorea, bakardadea eta laguntasuna ere zer diren jakingo du. Gertaera bakoitzetik zer edo zer ikasiko du. Horrexegatik atalen amaieran geldiune interesgarriak daude: hurrengoaren zain uzten gaitu narratzaileak. Filosofiako esamoldeak ere badaude, edo idazleak dioenez, olerki zatitxoak: Plinioren berbak, galtzerdi protagonistak bizi izandakoaren arabera burura datozkionak, alegia, “Gazteak bururik ez, zaharrak indarrik ez”, adibidez. Filosofia zein maitasuna eta sentimenduak agerian jartzen dira honakoarekin: “Maite ninduzulako orain nago bakarrik, zerbait eman nahi zenidan ta utzi nauzu hutsik”, M. Azurmendi poetak idatzi eta Imanol abeslariak aspaldi grabatutako hitzekin. Ipuinen osagarriak dira Antton Olariagaren ilustrazioak, sugerenteak oso, azpitik edo goitik hartutako argazkiak bezala, detaile bitxiak, kuriosoak azken horiek ere eta, aldi berean, ederrak. Ironia eta umore fina darie pasadizo batzuei, esaterako haurrei “izaki” deitzen dienean, haurrak ulergaitzak baitira galtzerdiarentzat, portaera basati eta arraroak dituzten izakiak baitira. Idazleak liburu honen istorioak baliaturik, biziaren alde egiten du. Baikor sentiarazten gaitu irakurketa amaitzen dugunean. Beraz, atsegin handiz irakurtzen den liburua dugu, edozein helduri irribarrea irtenarazten dien horietakoa.

Krokodiloa ohe azpian - Krokodiloa ohe azpian 2002

Título publicación:		Krokodiloa ohe azpian
Título original:		Krokodiloa ohe azpian
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:
Traductor/a:
Editorial:		Alberdania, S.L.
Colección:		Ostiral saila,18
Año 1ª edición:		2002
Núm Pág:		72 p. 20x13 cm
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Euskera - Euskera - Basque
Menciones y Premios recibidos:		Premio Antonio Mª Labaien, 2002. - Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil, 2003. - Honour List of the IBBY (International Board on Books for Young People), 2006
Resumen:		Tipo arrunta da ipuin honetako protagonista. Arrunta du etxea, arrunta lanbidea, arrunta izena bera ere: J.J. Ohitura arruntak ditu, egunero berritzen dituenak, beti berdin, beti berdin edo antzera. Baina halako batean, gaur, ohetik jaiki, eta batere arrunta ez den zerbait gertatu zaio: krokodilo bat ikusi du bere ohe arruntaren azpian. Egoera surrealista horretatik abiatuta, eta umore ukitu finez, gertaera korapilatuz doa autorea, amaiera biribil batera iristen den arte. Gaur egungo gizartearen bakardadearen alegia mamitsua egin digu oraingoan Mariasun Landak. Adina: 14tik gora Prentsako aipamenak: - Julen Gabiria, Deia 2002ko apirilaren 19a Bakardadeak hortzak erakusten dituenean Narrazio labur honekin, Mariasun Landak gazte literaturako alorrean Euskal Herrian dagoen lehiaketarik garrantzitsuenetako bat irabazi berri du: Antonio Maria Labaien saria, hain zuzen ere. Eta gazte literaturako liburu bat dela diogunean, literatura dela esaten ari gara: bestela, sinisten ez badidazue, kendu "gazte" hitza, eta ikusiko duzue zer gertatzen den. Maiuskulaz idatzitako literatura. Formatuak engaina gaitzake beharbada (liburua ez da 60 orrialdetara iristen), idazkeraren sinpletasunak ere bai akaso, mezuaren zuzenak ere bai agian; baina horren guztiaren atzean istorio borobil bat dago, gaurko gizartearen ispilu garbi bat da eta, dudarik gabe, irakurlea identifikaturik sentituko den autorretratu gordin bat. Protagonista gizon arrunt bat da: J.J. Izena bezain arrunta da bere bizitza osoa. Irakurlearen bizitza bezain arrunta. Egun batean krokodiloa bat aurkitzen du ohe azpian, eta arrunkeriaren kronika honek ez du osagai gehiago behar bere lerroen artean nolabaiteko ezerosotasun bat sortzeko. Liburu hau itomen sentsazioa probokatzeko idatzi bazen, irakurleak ingurura begiratu eta protagonista bera dela konturatzeko idatzi bazen, orduan liburu honek ederto betetzen du bere lana. Orain dela gutxi irakurri diogu Landari, elkarrizketa batean, bere asmoa sinpletasunik handiena lortzea zela. Ezin zuen beste modu batean izan: gizarte honek korrika eramaten gaitu alde batetik bestera; metroaren bost minutuak baino ez ditugu irakurtzeko, mikrouhinaren hiru minutuak baino ez bazkaria berotzeko, lagunarteko minutu erdia baino ez nor garen jakiteko. Eskematikoki. Liburu honen idazkera bezain eskematiko, zuzen, zehatz, gordin. Krokodiloa ohe azpian agertzen zaigu lehenengoz, baina gero etxeko txoko guztietara hedatzen da, eta gure baitara ere bai, hortzak zorrotz eta azala gogor. Krokodiloak irentsi egin gaitzake, nahi badu eta nahi duenean. Gizarte honek bezala: egunero hozkadatxo bat ematen digu, eta egunero gose handiagoa dauka. Bakarrik gaude, gu eta gure krokodiloa. Mariasun Landaren idazkerak erritmo perfektua dauka. Errutinatik urduritasunera garamatza, eta hortik arrazionaltasunera, bakardadera, angustiara, eromenera eta galbidera. Konponbidea ere ematen digu, baina hori irakurleak deskubritu beharko du krokodiloak erabat irentsi baino lehen. - Felipe Juaristi, Diario Vasco Barnean daramaguna. Mariasun Landaren liburu honek Tolosako Udalak antolatzen duen Antonio Maria Labayen saria jaso du, sari garrantzitsua inondik inora, gazte literaturaren arloan behinik behin. Liburuak, gainera, merezi du saria, ezberdina baita euskal gazte literaturan idazten diren beste batzuen aldean. Mariasun Landak liburuaren aurkezpenean esan zuenez, berak idatzitakoan artean helduentzakoena omen, eta ez du arrazoi faltarik, helduentzakoen edo gazteentzakoen arteko muga estua baita oso, eta labana, argi eta garbi dena bestalde, irakurtzen dakienarentzat, eta esan behar da gero eta jende gehiago dagoela irakurtzen dakiena, irakurri ondoren irakurritakoa interpretatzen dakiena alegia. Gizon arrunt batek, bizitza arrunta daraman batek, halako batean ezustean krokodilo bat aurkitzen du ohe azpian. Hori da historiaren hasiera, eta esan behar dut hasiera horrek ematen duela liburua irakurtzeko aitzakia. Fantasiaduna baita, baina fantasia horrek errealitateko kontu asko dakartza agerira: izua eta mina, norberak bere buruarekiko duen ziurtasun gutxi ala gehiegizkoa. Esan nahi dut liburu hau psikologiaren alorretik ere azter daitekeela, gazteentzat idazten dien liburu asko bezala; azken finean, izua denok noiz edo noiz sentitzen duguna da, eta batzuek behin baino gehiagotan egunez. Izan ere, ohe azpiko krokodiloa, denok geure barnean daramagun zina edo minaren irudi besterik ez da. Egia da norberak bere buruari oztopo eta mugak jartzen dizkiogula egunero, nor garen eta noraino irits gaitezkeen jakiteko. Baina eman dezagun krokodiloa aurkitzen dugula ohe azpian. Zer egin? Horixe bera kontatzen digu Mariasun Landak, fantasiazko hasierari jarraipen logikoa eta kronologikoa emanez. Pasarte batzuk oso graziosoak dira, sinpatikoez gainera; elkarrizketak atseginak dira, arrunkeriatik ihesi; deskripzioak beharrezkoak, hain zuzen, ez gehiegizko, eta liburuak –irakurterraza bestalde, baina ez errazkerietara jaurtia–, hasierako doinuari eusten dio bukaeraraino.

Marlene eta taxizapata - Marlene eta taxizapata 2002

Inurri bitxia - Inurri bitxia 2004

Marina - Marina 2005

Haginak eta hilobiak - Haginak eta hilobiak 2005

La fiesta en la habitación de al lado - Festa aldameneko gelan 2007

Ipurtargiak paradisuan - Ipurtargiak paradisuan 2010

Aitonaren txalupan - Aitonaren txalupan 2011

Gaztelania - Castellano - Spanish

Joxepi dendaria - La tienda de Pepa 1983

Txan fantasma - Chan, el fantasma 1984

Izar berdea - La estrella verde 1985

Aitonaren txalupan - La barca de mi abuelo 1988

Irma - Irma 1990

Maria eta aterkia - María y el paraguas 1990

Errusika - La pulga Rusika 1993

Cuadernos secretos - Cuadernos secretos 1994

Julieta, Romeo eta saguak - Julieta, Romeo y los ratones 1994

Kleta bizikleta - Una bicicleta en huelga 1995

Katuak bakar-bakarrik sentitzen direnean - Cuando los gatos se sienten tan solos 1997

Título publicación:		Cuando los gatos se sienten tan solos
Título original:		Katuak bakar-bakarrik sentitzen direnean
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:		Asun Balzola
Traductor/a:		Mariasun Landa
Editorial:		Anaya
Colección:		Sopa de libros, 15
Año 1ª edición:		1997
Núm Pág:		96 p. 19x13 cm
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Gaztelania - Castellano - Spanish
Menciones y Premios recibidos:
Resumen:		Narración que nos muestra la complejidad de las relaciones familiares. Maider se siente tan sola tras la separación de sus padres que se refugia en el cariño a su gata. Su madre ha decidido volver a trabajar en el teatro y la abuela refunfuña sobre la vida en la ciudad. Estas tres mujeres viven, sienten y sueñan en este relato realista, que es un reflejo sincero de la vida cotidiana. Con un lenguaje fluido, diálogos sencillos y frases cortas que sugieren más que cuentan, la autora nos presenta esta historia de deseos y frustraciones en una edad tan misteriosa como la adolescencia. A Maider le preocupa su gata Ofelia porque dice que los gatos se sienten muy solos. A ella también le pasa algo parecido, desde que su madre ha decidido volver a trabajar y su padre se ha marchado. Encima, Ofelia se escapa. ¿qué puede hacer si no salir en su busca? Un poético y esperanzador relato. La soledad, la incomprensión, mirar alrededor y saber que nadie nos quiere y encima que nuestra mascota desaparece o la hacen desaparecer o eso siente Maider, la protagonista de este relato. Conocemos sus emociones en un momento en el que se siente muy frágil y los cambios le afectan mucho: las relaciones entre sus padres, la vuelta al trabajo de su madre, sus nuevos amigos. Un momento delicado explorado con sutileza por una autora que sabe adentrarse bien en una edad en la que, sin abandonar la infancia, los personajes van incorporándose a otros territorios que todavía le resultan confusos y también esperanzadores.

Nire eskua zurean - Mi mano en la tuya 1998

Sorgina eta maisua - La bruja y el maestro 2001

Elefante txori-bihotza - Elefante corazón de pájaro 2001

Marlene eta taxizapata - Marlene y el taxizapato 2002

Kleta bizikleta - Mi testaruda bicicleta 2004

Galtzerdi suizida - El calcetín suicida 2004

Ahatetxoa eta sahats negartia - El patito y el sauce llorón 2004

Krokodiloa ohe azpian - Un cocodrilo bajo la cama 2004

Inurri bitxia - Una hormiga original 2004

Alex. Iholdi eta Izeba Txikia - Tres bichos raros (Álex, Iholdi eta Ainhoa) 2006

Iholdi (Amona zure Iholdi, Marina , Haginak eta hilobiak) - Los secretos de Iholdi 2007

La fiesta en la habitación de al lado - La fiesta en la habitación de al lado 2007

El hada y el deseo (en A las buenas y a las malas) - El hada y el deseo 2007

Mosquitas muertas (en Historias del 8 de marzo) - Mosquitas muertas 2008

El invierno de la cigarra Vanesa - El invierno de la cigarra Vanesa 2008

Dos amigas y una pulga (en ATLANTICO) - Dos amigas y una pulga (Irma) 2009

Aitonaren txalupan - La barca de mi abuelo 2011

Katalana - Catalán - Catalan

Joxepi dendaria - La botiga de la Pepa 1984

Txan fantasma - Txan, el fantasma 1984

Izar berdea - L'estrella verda 1985

Aitonaren txalupan - La barca de l'avi 1988

Irma - Irma 1990

Maria eta aterkia - La Maria i el paraigua 1990

Errusika - Russica 1992

Quaderns secrets - Quaderns secrets 1994

Kleta bizikleta - Una bicicleta en vaga 1995

Katuak bakar-bakarrik sentitzen direnean - Quan els gats se senten molt sols 1998

Sorgina eta maisua - La bruixa i el mestre 2001

Elefante txori-bihotza - Un elefant amb cor d'ocell 2001

Nire eskua zurean - Jo, me'n vaig 2001

Galtzerdi suizida - El mitjó suicida 2004

Krokodiloa ohe azpian - Un cocodril sota el llit 2004

Inurri bitxia - Una formiga original 2004

Kleta bizikleta - Quina bicicleta més tossuda! 2005

Ahatetxoa eta sahats negartia - L'anec i el salze 2006

Julieta, Romeo eta saguak - Julieta, Romeo i els ratolin 2006

Iholdi (Amona zure Iholdi, Marina , Haginak eta hilobiak) - Els secrets de la Iholdi 2006

El invierno de la cigarra Vanesa - L'hivern de la cigala Vanessa 2008

Ipurtargiak paradisuan - Lluernes al paradís 2011

Galitziera - Gallego - Galician

Joxepi dendaria - A tenda da Pepa 1985

Izar berdea - A estrela verde 1985

Aitonaren txalupan - O avó 1988

Irma - Irma 1990

Nire eskua zurean - A miña man na túa 1996

Katuak bakar-bakarrik sentitzen direnean - Cuando os gatos se senten tan sós 2000

Elefante txori-bihotza - Elefante corazón de paxaro 2003

Kleta bizikleta - A miña bicicleta testalana 2004

Galtzerdi suizida - O carpín suicida 2004

Krokodiloa ohe azpian - Un crocodilo debaixo da cama 2004

Inurri bitxia - Unha formiga orixinal 2004

Txan fantasma - Chan, a pantasma 2007

Aranesiera - Aranés - Aranese

Izar berdea - Era estela verda, era 1985

Aitonaren txalupan - Ena barca de pare 1988

Ingelesa - Inglés - English

Errusika - The dancing Flea 1996

Txan fantasma - Karmentxu and the little Ghost 1996

Berri ona = Good news - Berri ona = Good news 2003

Izar berdea - The green star 2005

Frantses - Francés - French

Alex - Alex 1996

Iholdi - Iholdi 1996

Izeba txikia - La petite tante 1996

Alex, Iholdi eta Izeba txikia - Iholdi et autres histories 2001

Alemán - Alemaniar - German

Errusika - Tanz, Russika, tanz! 1988

Grezier - Griego - Greek

Txan fantasma - Tsan to fantasma: istories apo tin hora ton vaseon 1989

Joxepi dendaria - Josepi dendaria 1990

Bretoi - Bretón - Breton

Joxepi dendaria - Stal Pepa 1993

Izar berdea - Ar steredenn wer 1996

Albaniera - Albanés - Albanian

Maria eta aterkia - Maria dhe çadra 1993

Arabiera - Árabe - Arab

Marlene eta taxizapata - Marlene y el taxizapato 2004

Julieta, Romeo eta saguak - Julieta, Romeo y los ratones 2004

Koreera - Coreano - Korean

Krokodiloa ohe azpian - The crocodile under the bed 2004

Errusika - Rusika the Flea 2005

Errusiera - Ruso - Russian

Krokodiloa ohe azpian - Krokodil pod krovatiu 2010

Título publicación:		Krokodil pod krovatiu
Título original:		Krokodiloa ohe azpian
Autora:		Mariasun Landa
Ilustrador/a:
Traductor/a:		Alexander Sevostianov
Editorial:		KompasGid Ed.
Colección:
Año 1ª edición:		2010
Núm Pág:		60 p. 20x153 cm
Lengua original:		Euskera - Euskera - Basque
Lengua de publicación:		Errusiera - Ruso - Russian
Menciones y Premios recibidos:		Premio Antonio Mª Labaien, 2002. - Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil, 2003. - Honour List of the IBBY (International Board on Books for Young People), 2006
Resumen:		Tipo arrunta da ipuin honetako protagonista. Arrunta du etxea, arrunta lanbidea, arrunta izena bera ere: J.J. Ohitura arruntak ditu, egunero berritzen dituenak, beti berdin, beti berdin edo antzera. Baina halako batean, gaur, ohetik jaiki, eta batere arrunta ez den zerbait gertatu zaio: krokodilo bat ikusi du bere ohe arruntaren azpian. Egoera surrealista horretatik abiatuta, eta umore ukitu finez, gertaera korapilatuz doa autorea, amaiera biribil batera iristen den arte. Gaur egungo gizartearen bakardadearen alegia mamitsua egin digu oraingoan Mariasun Landak. Adina: 14tik gora Prentsako aipamenak: - Julen Gabiria, Deia 2002ko apirilaren 19a Bakardadeak hortzak erakusten dituenean Narrazio labur honekin, Mariasun Landak gazte literaturako alorrean Euskal Herrian dagoen lehiaketarik garrantzitsuenetako bat irabazi berri du: Antonio Maria Labaien saria, hain zuzen ere. Eta gazte literaturako liburu bat dela diogunean, literatura dela esaten ari gara: bestela, sinisten ez badidazue, kendu "gazte" hitza, eta ikusiko duzue zer gertatzen den. Maiuskulaz idatzitako literatura. Formatuak engaina gaitzake beharbada (liburua ez da 60 orrialdetara iristen), idazkeraren sinpletasunak ere bai akaso, mezuaren zuzenak ere bai agian; baina horren guztiaren atzean istorio borobil bat dago, gaurko gizartearen ispilu garbi bat da eta, dudarik gabe, irakurlea identifikaturik sentituko den autorretratu gordin bat. Protagonista gizon arrunt bat da: J.J. Izena bezain arrunta da bere bizitza osoa. Irakurlearen bizitza bezain arrunta. Egun batean krokodiloa bat aurkitzen du ohe azpian, eta arrunkeriaren kronika honek ez du osagai gehiago behar bere lerroen artean nolabaiteko ezerosotasun bat sortzeko. Liburu hau itomen sentsazioa probokatzeko idatzi bazen, irakurleak ingurura begiratu eta protagonista bera dela konturatzeko idatzi bazen, orduan liburu honek ederto betetzen du bere lana. Orain dela gutxi irakurri diogu Landari, elkarrizketa batean, bere asmoa sinpletasunik handiena lortzea zela. Ezin zuen beste modu batean izan: gizarte honek korrika eramaten gaitu alde batetik bestera; metroaren bost minutuak baino ez ditugu irakurtzeko, mikrouhinaren hiru minutuak baino ez bazkaria berotzeko, lagunarteko minutu erdia baino ez nor garen jakiteko. Eskematikoki. Liburu honen idazkera bezain eskematiko, zuzen, zehatz, gordin. Krokodiloa ohe azpian agertzen zaigu lehenengoz, baina gero etxeko txoko guztietara hedatzen da, eta gure baitara ere bai, hortzak zorrotz eta azala gogor. Krokodiloak irentsi egin gaitzake, nahi badu eta nahi duenean. Gizarte honek bezala: egunero hozkadatxo bat ematen digu, eta egunero gose handiagoa dauka. Bakarrik gaude, gu eta gure krokodiloa. Mariasun Landaren idazkerak erritmo perfektua dauka. Errutinatik urduritasunera garamatza, eta hortik arrazionaltasunera, bakardadera, angustiara, eromenera eta galbidera. Konponbidea ere ematen digu, baina hori irakurleak deskubritu beharko du krokodiloak erabat irentsi baino lehen. - Felipe Juaristi, Diario Vasco Barnean daramaguna. Mariasun Landaren liburu honek Tolosako Udalak antolatzen duen Antonio Maria Labayen saria jaso du, sari garrantzitsua inondik inora, gazte literaturaren arloan behinik behin. Liburuak, gainera, merezi du saria, ezberdina baita euskal gazte literaturan idazten diren beste batzuen aldean. Mariasun Landak liburuaren aurkezpenean esan zuenez, berak idatzitakoan artean helduentzakoena omen, eta ez du arrazoi faltarik, helduentzakoen edo gazteentzakoen arteko muga estua baita oso, eta labana, argi eta garbi dena bestalde, irakurtzen dakienarentzat, eta esan behar da gero eta jende gehiago dagoela irakurtzen dakiena, irakurri ondoren irakurritakoa interpretatzen dakiena alegia. Gizon arrunt batek, bizitza arrunta daraman batek, halako batean ezustean krokodilo bat aurkitzen du ohe azpian. Hori da historiaren hasiera, eta esan behar dut hasiera horrek ematen duela liburua irakurtzeko aitzakia. Fantasiaduna baita, baina fantasia horrek errealitateko kontu asko dakartza agerira: izua eta mina, norberak bere buruarekiko duen ziurtasun gutxi ala gehiegizkoa. Esan nahi dut liburu hau psikologiaren alorretik ere azter daitekeela, gazteentzat idazten dien liburu asko bezala; azken finean, izua denok noiz edo noiz sentitzen duguna da, eta batzuek behin baino gehiagotan egunez. Izan ere, ohe azpiko krokodiloa, denok geure barnean daramagun zina edo minaren irudi besterik ez da. Egia da norberak bere buruari oztopo eta mugak jartzen dizkiogula egunero, nor garen eta noraino irits gaitezkeen jakiteko. Baina eman dezagun krokodiloa aurkitzen dugula ohe azpian. Zer egin? Horixe bera kontatzen digu Mariasun Landak, fantasiazko hasierari jarraipen logikoa eta kronologikoa emanez. Pasarte batzuk oso graziosoak dira, sinpatikoez gainera; elkarrizketak atseginak dira, arrunkeriatik ihesi; deskripzioak beharrezkoak, hain zuzen, ez gehiegizko, eta liburuak –irakurterraza bestalde, baina ez errazkerietara jaurtia–, hasierako doinuari eusten dio bukaeraraino.